۱۳۸۹ مهر ۲۱, چهارشنبه

گاهی آدم 116

گاهی آدم در یک شرایطی به این نتیجه می‌رسد که این جمله‌ی «هیچ جا خانه‌ی خود آدم نمی‌شود» بیشترین مصداق را درمورد بخش‌های بهداشتی خانه دارد. به خصوص آن بخشی که در آن به قضای حاجت می‌پردازند.

۱۳۸۹ مهر ۲۰, سه‌شنبه

چیزی شبیه شعر 2

غَمیاده می‌کشم
از بس بی «خوابی با تو»
ای نفس، آهسته‌تر
خب، باده می‌کشم
از بس بیداری بی تو
ای نفس، آهسته‌تر
فرّ«یاد» تو غمباد شد در گلو
ای نفس، آهسته‌تر

مگر با تو نیستم؟
نمی‌بینی دارم حرف می‌زنم؟
ای نفس، آهسته‌تر
آرام‌تر بیا، آرام‌تر برو
اصلاً نرو بمان!
مُمِدِ حیاتی خودش کم نیست ها!
ای نفس! ... استغفرا...!

گاهی آدم 115

گاهی آدم خوابش که می‌آید، خمیازه می‌کشد؛
گاهی به خوابش هم که نمی‌آید، «غَمیاده» می‌کشد؛

۱۳۸۹ مهر ۱۸, یکشنبه

گاهی آدم 114

گاهی آدم لای بعضی چیزها را باز می‌کند تا لای یک چیزهای دیگری پوشانده شود، گاهی هم برای پوشاندن لای بعضی چیزها، یک چیزهای دیگری را می‌گذارد لای‌شان. به خیالش لا‌پوشانی می‌کند.

۱۳۸۹ مهر ۱۵, پنجشنبه

چیزی شبیه شعر 1

بی‌پایه اثاث می‌کشم
بی‌پایه، بی‌اثاث
بی‌همه چیزی...
مبل را می‌کشم تا دیوار
خود را می‌کشم با دیوار...
-: «بدبخت!»
برفک‌های یخچال را سر تلویزیون خالی می‌کنم
بعد ذره ذره سق می‌زنمش
تا ببینم به کدام گوشه‌ی آفرینش برمی‌خورد
که یک فلک‌زده
که اتفاقاً فلک‌خورده هم هست،
دارد جان می‌کند
اسیر دست یک اجاق و مبل و یخچال و باقی اثاثیه
که هیچ پایه ندارد
که پا ندارد...
-: «ندارد که ندارد، به ممم... مثلاً آنجا یا...مم آن یکی جا!»
آفرینش این را گفت و خوابید؛
من هم در تخت مقعر جهاز عمه‌ا‌ی
که عمرش را به من داد و مرد.
بی بی بی بی بی بی (صدای ماهی که می‌گذشت)
آه!

۱۳۸۹ مهر ۱۴, چهارشنبه

گاهی آدم 113

گاهی آدم می‌فهمد بعضی چیزها یا آدم‌ها را هیچ‌وقت، هیچ‌وقت، هیچ‌وقت نباید کنار گذاشت؛ نه به این دلیل که کنارگذاشتن‌شان سخت یا ضربه‌زننده است، بعضی چیزها یا آدم‌ها اصولاً کنارگذاشتنی نیستند. باید باشند.

گاهی آدم 112

گاهی آدم تصمیم به کنار گذاشتن چیزها یا آدم‌هایی می‌گیرد که ... که دوره‌ای از زندگی‌اش [دست کم از دید خودش] به نام آن‌ها شناخته می‌شود؛ لزوماً هم چیزها یا آدم‌های بدی نیستند، ولی باید کنار گذاشته شوند؛ بعضی خوب، بعضی هم بد. حتی اگر آنقدر بزرگ باشند که هرچه «کنارتر» هم گذاشته شوند، باز گوشه‌ی نگاه آدم را بگیرند. آدم باید بتواند با کنار گذاشتن کنار بیاید.

۱۳۸۹ مهر ۱۱, یکشنبه

گاهی آدم 111

گاهی آدم آنچنان گردد خراب     روی آبادی نبیند جز به خواب
این خراب اندر خراب اندر خراب     وآن سراب اندر سراب اندر سراب
این خرابی از درون است ای پسر!     تو حالا از جنب و پشت و رو نگر!
درد ما نادیدنی است ای گل‌پسر!     می‌برد روح از بدن بالکل به در
درد ما جان را کند از تو تهی     تو ز ما و من به کلی وارهی
اینچنین دردی درون را بشکند     تا درون اندر درون را بشکند
چشم دل باید که تا بینی ورا     ما که فیها خالدون بینی ورا
چون که چشم افتد ولی بر روی ما     آنچنان گویی بهشت است کوی ما
صورت از سیلی کماکان سرخ رنگ     سیرت اما با همه هستی به جنگ
می‌خوری از تو خودت را: «من کیم؟»       می‌زنی هی هو خودت را: «من چیم؟»
درد ما آن است که او را نام نیست      درد ما را تا ثریا بام نیست
درد ما و درد ما و درد ما     آه از این بی«چیز»ی پر درد ما
الغرض جانم ز تن آمد برون     درد بی‌نامم نمی‌یابد سکون
مولوی ما را ببخشد کاش کاش!     درد ما هم بگذرد ای کاش کاش!

۱۳۸۹ مهر ۱۰, شنبه

گاهی آدم 110

گاهی آدم چنان همرنگ جماعت می شود که رنگ واقعی خودش را فراموش می کند؛ برای فرار از رسوایی البته.

۱۳۸۹ مهر ۷, چهارشنبه

گاهی آدم 109

گاهی آدم دلش «شور» می‌زند، قلبش «همایون»، زبانش «سه‌گاه»، چشمش «ماهور»، آنجایش هم لابد «ابوعطا». در این حالت کلاً آدم «سه» می‌زند.

۱۳۸۹ مهر ۵, دوشنبه

گاهی آدم 108

گاهی آدم یک درد‌هایی دارد که نه با زمان، نه با دارو یا جراحی، که با همدرد ساکن می‌شود؛ همدرد نه کسی که او هم آن درد را داشته ‌باشد، کسی که فی‌الواقع سالم است، دست‌کم آن دردی را که آدم دارد، ندارد، ولی حاضر می‌شود بیاید یک گوشه این درد را بگیرد تا آدم بتواند تاب بیاورد، تا درمان پیدا شود یا تا وقتی که لا‌اقل درد کمتر شود یا حتی تا وقتی که آدم بمیرد. اینطور همدردی منظور است.

۱۳۸۹ مهر ۲, جمعه

گاهی آدم 107

گاهی آدم خوب که نگاه می‌کند، متوجه فایده یک چیزهایی برای یک چیزهای دیگری می‌شود که در ظاهر و باطن هیچ ربطی به هم ندارند؛ مثل فایده پیام‌های بازرگانی میان‌برنامه برای کلیه و مثانه.

۱۳۸۹ شهریور ۳۱, چهارشنبه

گاهی آدم 106

گاهی آدم می‌بازد، بد هم می‌بازد؛ ولی باز «می‌بازد»، چون می‌داند مهم نیست چی یا چقدر ببازد، مهم این است که خودش را یک ذره هم «نبازد».

۱۳۸۹ شهریور ۲۸, یکشنبه

گاهی آدم 104

گاهی آدم می‌خواهد سوار خر مراد شود و بتازد؛ خرک نه تنها سواری نمی‌دهد، که دو سه تا جفتک هم به اهداف خاص می‌پراند. در مواردی حتی دیده شده که زبان‌بسته به حرف می‌آید و لیچار بار آدم بیچاره می‌کند. آبشخورش کجاست، خدا می‌داند.

گاهی آدم 103

گاهی آدم هیچی که بارش نباشد یک حس سبکباری خوشایندی بهش دست می دهد.

۱۳۸۹ شهریور ۲۷, شنبه

گاهی آدم 102

گاهی آدم از خر که شاخ می‌خورد، پی می‌برد که تعبیه نکردن شاخ برای خر یکی از حکیمانه‌ترین کارهای خداوند بوده است که البته در مواردی با دستیابی بعضی خرها به شاخ، جنبه حکیمانه این کار کمرنگ می‌شود.

۱۳۸۹ شهریور ۲۵, پنجشنبه

گاهی آدم 101

گاهی آدم می‌ماند که اگر بعضی شاعران بعضی شعرهایشان را نسروده بودند، بعضی حس‌هایش را چطور منتقل می‌کرد. مثلاً الآن بنده احساس می‌کنم هیچم و چیزی کم؛ ودانستن نام این احساس را مدیون مهدی اخوان ثالث هستم.

۱۳۸۹ شهریور ۲۴, چهارشنبه

گاهی آدم 100

گاهی آدم می‌فهمد وقتی یکی از طرفین [هرچیزی که دو طرف دارد] می‌زند زیر همه‌چیز، هریک به نوعی بی‌همه‌چیز می‌شوند. 

۱۳۸۹ شهریور ۲۳, سه‌شنبه

گاهی آدم 99

گاهی آدم می‌زند و به در بسته می‌خورد؛ متعاقباً به در بسته که می‌خورد، می‌زند.

پی‌نوشت: بزن، بزن، که داری خوب می‌زنی!


گاهی آدم 98

گاهی آدم به خودش می‌گوید حکماً بی حکمت نبست که دردهای فیزیولوژیکی در قالب کلمات مرکب بیان می‌شوند: دل‌درد، کمردرد، سردرد، پادرد و... ؛ در حالی که دردهای غیر فیزیولوژیکی در قالب ترکیبات اضافی بیان می‌شوند: درد عشق، درد تنهایی، درد بی‌پولی، درد بی‌عشقی، درد بی‌درمان و... .

گاهی آدم 97

گاهی آدم «سرکوفت»‌هایی که می‌خورد، نتیجه‌ی «سرکوب‌»هایی است که نکرده (/نشده\).

گاهی آدم 96

گاهی آدم با دوتا «آس-بی‌بی» همه‌ی غم‌هایش را از یاد می‌برد.

گاهی آدم 95

گاهی آدم احساس می‌کند گل‌هایش به مرور زمان پوچ می‌شوند.

پی‌نوشت: «ارزش گل تو به قدر عمری است که پاش صرف کرده‌ای.»

گاهی آدم 94

گاهی آدم حسش که باشد، آهنگ «waka waka» هم می‌تواند اشکش را درآورد.

گاهی آدم 93

گاهی آدم می‌اندیشد چه خوب است که همیشه دست کم یک چیزی یا یک کسی باشد که نگذارد آدم همین جوری زندگی‌اش را «بکند».

۱۳۸۹ مرداد ۲۵, دوشنبه

گاهی آدم 90

گاهی آدم تازه بعد از اینکه یک چیزیش را می دزدند پی به ارزش آنچه تا دیروز دوزار نمی ارزیده می برد؛ مثلا نمونه اش همین «قاپ».

۱۳۸۹ مرداد ۲۰, چهارشنبه

گاهی آدم 89

گاهی آدم دلش می‌گیرد از اینکه زادگاهش جزئی از «سایر مناطق کشور» دانسته می‌شود که هیچ «پدیده خاصی» برای آن‌ها پیش‌بینی نمی‌شود.