گاهی آدم باید تند برود؛ تند نرود گیر میکند.
۱۳۹۰ مرداد ۸, شنبه
۱۳۹۰ مرداد ۶, پنجشنبه
۱۳۹۰ مرداد ۲, یکشنبه
۱۳۹۰ تیر ۲۸, سهشنبه
داستان آدم و چیزش: هشت
بله، آدم یک چیزیش نبود که گشت و پیدایش کرد و چیزش هی ناگهان میرفت و میآمد، خواب و بیداری آدم قاطی شده بود تا اینکه چیزش یکبار آمد و رفت در هالهای از ابهام و آدم نجاتش داد و چیزش گریه و زاری و اینا و آدم هم خوشحال از بودن چیزش. و حالا ادامهی داستان:
یکی بود، یکی نبود، زیر گنبذ کبود، آدم چیزش که کمی آرام گرفت یواش ازش جدا شد و رفت هم چایی را دم کند و هم چیزی برای خوردن پیدا کند. از همان پای کتری خوشحال از پیدا کردن پنیر در یخچال و وجود نان در ناندان، گفت: «یه نون پنیر چایی شیرین بزنیم حال کنیم.» چیزش اینطرف لبخند مریضی زد که البته آدم متوجه آن نشد. آدم باز گفت: «یه سورپرایزم برات دارم.» بساط سفره را برداشت و آمد پیش چیزش و دید چیزش هنوز تو خودش است. رفت نشست جلوش و گفت: «ول کن دیگه. تموم شد رفت.» چیزش با لحن غمداری گفت: «نع. تموم نشده. تموم نمیشه. اصن نباس میومدم پیش تو.» آدم رفت تو هم. پاشد رفت که باقی وسایل را بیاورد. وقتی برگشت یک گوشتکوب و چند تا گردو ریخت جلوی چیزش و گفت: «اینم سورپرایزت!» چیزش با تعجب نگاهش کرد و گفت: «آآدم!؟» آدم گفت: «بله؟» و رفت چایی بریزد. چیزش گفت: «تو مث اینکه اصن ملتفت نیستی ها، بابا من چیز تو نیستم.» آدم انگار از پشت گردن آب سرد ریخته باشند تو لباسش. ولی خودش را جمع و جور کرد و گفت: «حالا بعد صوبت میکنیم. گردوارو بشکن بخوریم با نون پنیر حال کنیم.» و پیش خودش فکر میکرد این چیزش هم یک چیزیش میشود ها، اصلاً چرا اینطور یکهو و بیمقدمه این را گفت؟ بعد خودش در سکوت شروع به شکستن گردوها کرد. شروع کرد به خوردن و به چیزش گفت: «چاییتو شیرین کنم؟» چیزش سر تکان داد که نع. چند دقیقه گذشت، آدم نتوانست جلوی خودش را بگیرد و یکهو پرسید: «یعنی چی من چیز تو نیستم؟ خب نباش. اصن هرچی میخوای باش. من دنبال چیزم میگشتم که تو اومدی. بعدشم خودت اومدی موندی. زورت نکردم که. تو اصن معلوم هست حرف حسابت چیه؟» چیزش گفت: «حرف حسابم؟ حرف حساب خودت چیه؟» آدم صاف زل زد تو چشمهای چیزش و گفت: «حرف حساب من تویی، سیخ و کباب من تویی، جام شراب من تویی، بی تو به سر نمیشود.» چیزش خندهاش گرفت. آدم گفت: «هیچم خنده نداره ها، حرف حسابم اینه. حالا چی؟ هستی؟» چیزش با همان خنده گفت: «حرف حسابت جوابی نداره که بهت بده. یه چایی دیگه بریز عجالتاً تا ببینیم چی میشه.» آدم چاییها را ریخت و آمد و زل زد به جای خالی چیزش. خشکش زد. ماتش برد. چاییها را گذاشت زمین و با خودش گفت اینجوری نمیشود که، هی بیاید هی برود، لنگ این چایی بود؟ یعنی چی اصلاً؟ مثل آدم هم که حرف نمیزند ببینیم چه مرگش است، حالا پیشرفته هم شده ظاهراً، قبلاً یک صدایی، یوهاهایی چیزی از خودش درمیآورد و میرفت... که ناگهان صدایی شنید. برگشت سمت صدا و چیزش را دید که از دستشویی آمد بیرون. سریع سرش را برگرداند و زیر لب گفت: «چقد کم تحمل شدم اخیراً. بهتره یه کم بنشینم و صبر پیش گیرم، دنبالهی کار خویش گیرم.» بالا رفتیم به سرعت، پایین آمدیم به فرصت.
این داستان ادامه دارد...
یکی بود، یکی نبود، زیر گنبذ کبود، آدم چیزش که کمی آرام گرفت یواش ازش جدا شد و رفت هم چایی را دم کند و هم چیزی برای خوردن پیدا کند. از همان پای کتری خوشحال از پیدا کردن پنیر در یخچال و وجود نان در ناندان، گفت: «یه نون پنیر چایی شیرین بزنیم حال کنیم.» چیزش اینطرف لبخند مریضی زد که البته آدم متوجه آن نشد. آدم باز گفت: «یه سورپرایزم برات دارم.» بساط سفره را برداشت و آمد پیش چیزش و دید چیزش هنوز تو خودش است. رفت نشست جلوش و گفت: «ول کن دیگه. تموم شد رفت.» چیزش با لحن غمداری گفت: «نع. تموم نشده. تموم نمیشه. اصن نباس میومدم پیش تو.» آدم رفت تو هم. پاشد رفت که باقی وسایل را بیاورد. وقتی برگشت یک گوشتکوب و چند تا گردو ریخت جلوی چیزش و گفت: «اینم سورپرایزت!» چیزش با تعجب نگاهش کرد و گفت: «آآدم!؟» آدم گفت: «بله؟» و رفت چایی بریزد. چیزش گفت: «تو مث اینکه اصن ملتفت نیستی ها، بابا من چیز تو نیستم.» آدم انگار از پشت گردن آب سرد ریخته باشند تو لباسش. ولی خودش را جمع و جور کرد و گفت: «حالا بعد صوبت میکنیم. گردوارو بشکن بخوریم با نون پنیر حال کنیم.» و پیش خودش فکر میکرد این چیزش هم یک چیزیش میشود ها، اصلاً چرا اینطور یکهو و بیمقدمه این را گفت؟ بعد خودش در سکوت شروع به شکستن گردوها کرد. شروع کرد به خوردن و به چیزش گفت: «چاییتو شیرین کنم؟» چیزش سر تکان داد که نع. چند دقیقه گذشت، آدم نتوانست جلوی خودش را بگیرد و یکهو پرسید: «یعنی چی من چیز تو نیستم؟ خب نباش. اصن هرچی میخوای باش. من دنبال چیزم میگشتم که تو اومدی. بعدشم خودت اومدی موندی. زورت نکردم که. تو اصن معلوم هست حرف حسابت چیه؟» چیزش گفت: «حرف حسابم؟ حرف حساب خودت چیه؟» آدم صاف زل زد تو چشمهای چیزش و گفت: «حرف حساب من تویی، سیخ و کباب من تویی، جام شراب من تویی، بی تو به سر نمیشود.» چیزش خندهاش گرفت. آدم گفت: «هیچم خنده نداره ها، حرف حسابم اینه. حالا چی؟ هستی؟» چیزش با همان خنده گفت: «حرف حسابت جوابی نداره که بهت بده. یه چایی دیگه بریز عجالتاً تا ببینیم چی میشه.» آدم چاییها را ریخت و آمد و زل زد به جای خالی چیزش. خشکش زد. ماتش برد. چاییها را گذاشت زمین و با خودش گفت اینجوری نمیشود که، هی بیاید هی برود، لنگ این چایی بود؟ یعنی چی اصلاً؟ مثل آدم هم که حرف نمیزند ببینیم چه مرگش است، حالا پیشرفته هم شده ظاهراً، قبلاً یک صدایی، یوهاهایی چیزی از خودش درمیآورد و میرفت... که ناگهان صدایی شنید. برگشت سمت صدا و چیزش را دید که از دستشویی آمد بیرون. سریع سرش را برگرداند و زیر لب گفت: «چقد کم تحمل شدم اخیراً. بهتره یه کم بنشینم و صبر پیش گیرم، دنبالهی کار خویش گیرم.» بالا رفتیم به سرعت، پایین آمدیم به فرصت.
این داستان ادامه دارد...
۱۳۹۰ تیر ۲۵, شنبه
نیست خب. نیست نیست نیست؛
- حالا واقعاً همینه که هست؟
+ نخیر. همونه که نیست.
- ها! آره. حالا واقعاً همونه که نیست؟
+ بعله. همیشه همون بوده، همون هست، و همون خواهد بود که نیست.
+ نخیر. همونه که نیست.
- ها! آره. حالا واقعاً همونه که نیست؟
+ بعله. همیشه همون بوده، همون هست، و همون خواهد بود که نیست.
۱۳۹۰ تیر ۲۲, چهارشنبه
گاهی آدم 236
گاهی آدم خلقش آنقدر تنگ میشود که حتی خاطر نازک یار هم ازش رد نمیشود؛ گاهی آنقدر باز و گشاد که هر شتری با بارش ازش رد میشود.
گاهی آدم 235
گاهی آدم میرود توی یک فکرهایی که نمیتواند ازشان بیاید بیرون؛ البته بیشتر میافتد تو فکرهای مذکور؛ باز بهتر بگویم انداخته میشود توی فکرهای مذکور.
۱۳۹۰ تیر ۱۸, شنبه
گاهی آدم 234
گاهی آدم به خودش میگوید:«کاش یکی بود باهاش حرف میزدیم.» خودش میگوید:«کی مثلاً؟ چی میگفتی مثلاً؟ خب، که چی مثلاً؟» و آدم حرف نمیزند. از چی حرف بزند؟ حالا مثلاً فلان چیز. خب که چی؟ گفتم، هاهاها. واقعاً اینطوریست؟ وقتی آدمها با هم حرف میزنند حال خرابشان خوب میشود؟ یعنی مثلاً خوب است یکی باشد که باهاش حرف بزنی؟ فایده دارد؟
۱۳۹۰ تیر ۱۳, دوشنبه
گاهی آدم 233
گاهی آدم به خودش میگوید: «یعنی اگر ما تعطیل کنیم برویم پی کارمان کسی ککش هم میگزد؟» خودش میگوید: «خودت چی فکر میکنی؟» آدم میگوید: «خود من تویی ابله! تو چی فکر میکنی؟» و سکوتی مدهش حکمفرما میشود.
۱۳۹۰ تیر ۱۰, جمعه
گاهی آدم 232
گاهی آدم کم میآورد. نه که همیشه زیاد بیاورد و گاهی کم بیاورد. نه؛ در بیشتر موارد اصلاً نمیآورد. نمیآید برایش یعنی. و این دست خودش نیست.
۱۳۹۰ تیر ۸, چهارشنبه
گاهی آدم 231
گاهی آدم چیزهایی را که باید بالا بیاورد بریزد بیرون، نگه میدارد و فرو میخورد و میدهد پایین؛ به زور. نتیجه هرچه باشد، نوعی بیماری است.
۱۳۹۰ تیر ۶, دوشنبه
داستان آدم و چیزش: هفت
بله، آدم یک چیزیش نبود و گشت و پیدایش کرد و چیزش هی غیب میشد و ظاهر میشد، گیرش انداخت، به خوابش دید، باهاش حرف زد و بردش بیرون که چیزش رفت در هالهای از ابهام و به سختی بیرون آمد با حالی نزار. و حالا ادامهی داستان:
یکی بود، یکی نبود، زیر گنبذ کبود، آدم چیزش را رساند به خانه و با اینکه حال خودش هم تعریفی نداشت، رفت یک لیوان آب قند برایش آورد. زیر کتری را هم روشن کرد. چیزش نشسته بود روی زمین و خودش را بغل کرده بود و میلرزید. آدم رفت یک پتو آورد انداخت روی چیزش و نشست کنارش و بغلش کرد. یاد آب قند افتاد و برش داشت و سعی کرد به چیزش بخوراند. چیزش نگاهش را به جایی دور دوخته بود و لام از کام باز نمیکرد. آدم هم نمیخواست با پرسیدن دربارهی آنچه دیده، حالش را خرابتر کند. ولی طاقت نیاورد. یهو آب قند را زمین گذاشت و دو دستش را روی شانههای چیزش گذاشت و روی زمین چرخاندش به سمت خودش. صاف زل زد تو چشمهای چیزش و گفت: «این دیگه چی بود؟» چیزش سرش را برگرداند. آدم چانهی چیزش را گرفت و سرش را چرخاند سمت خودش و گفت: «طفره نرو. حرف بزن. [با صدایی بغضآلود] حرف بزن. بگو. به من بگو.» چیزش اشک تو چشماش جمع شده بود و میلرزید و میدانست اگر حرف بزند، گریه امانش را خواهد برید. سرش را تکان داد که یعنی نپرس و نخواه که بگویم. آدم دستانش را دوطرف صورتش نگه داشت و گفت: «دِ لامصّب! اون هالهی ابهام داشت جونتو میگرفت. الانم اینه حالت. دیگه ینی از این بدتر؟ بگو.. بگووو» چیزش واداد. سرش افتاد روی سینهی آدم و گریه. یک کمی که گذشت و آرامتر که شد، به حرف آمد: «اون هالهی ابهام که دیدی، از وختی یادمه با من بوده. همیشه، هرجا که احساس کردم حالم خوبه، یه دفه میآد و منو میگیره با خودش میبره. میبره یه جای دور. این بار اولین باره که نتونست منو ببره با خودش. به خاطر تو.» آدم هرچند باورش برایش سخت بود، ولی دوست داشت باور کند. دوست داشت اینطوری که چیزش کنار او حالش خوب باشد. دوست داشت که توانسته باشد چیزش را از چنگ هالهی ابهام نجات دهد. در کل حس خوبی داشت. صدای سررفتن آب کتری را شنید ولی توجهی نکرد. برای اولین بار چیزش سر جاش بود. نمیخواست به خاطر یک چایی مسخره این حس خوب را از دست بدهد. پیش خودش گفت: «حالا میتونم با خیال راحت بنشینم و صبر پیش گیرم، دنبالهی کار خویش گیرم.» بالا رفتیم همین بود. پایین آمدیم همین هم نبود.
این داستان ادامه دارد...
یکی بود، یکی نبود، زیر گنبذ کبود، آدم چیزش را رساند به خانه و با اینکه حال خودش هم تعریفی نداشت، رفت یک لیوان آب قند برایش آورد. زیر کتری را هم روشن کرد. چیزش نشسته بود روی زمین و خودش را بغل کرده بود و میلرزید. آدم رفت یک پتو آورد انداخت روی چیزش و نشست کنارش و بغلش کرد. یاد آب قند افتاد و برش داشت و سعی کرد به چیزش بخوراند. چیزش نگاهش را به جایی دور دوخته بود و لام از کام باز نمیکرد. آدم هم نمیخواست با پرسیدن دربارهی آنچه دیده، حالش را خرابتر کند. ولی طاقت نیاورد. یهو آب قند را زمین گذاشت و دو دستش را روی شانههای چیزش گذاشت و روی زمین چرخاندش به سمت خودش. صاف زل زد تو چشمهای چیزش و گفت: «این دیگه چی بود؟» چیزش سرش را برگرداند. آدم چانهی چیزش را گرفت و سرش را چرخاند سمت خودش و گفت: «طفره نرو. حرف بزن. [با صدایی بغضآلود] حرف بزن. بگو. به من بگو.» چیزش اشک تو چشماش جمع شده بود و میلرزید و میدانست اگر حرف بزند، گریه امانش را خواهد برید. سرش را تکان داد که یعنی نپرس و نخواه که بگویم. آدم دستانش را دوطرف صورتش نگه داشت و گفت: «دِ لامصّب! اون هالهی ابهام داشت جونتو میگرفت. الانم اینه حالت. دیگه ینی از این بدتر؟ بگو.. بگووو» چیزش واداد. سرش افتاد روی سینهی آدم و گریه. یک کمی که گذشت و آرامتر که شد، به حرف آمد: «اون هالهی ابهام که دیدی، از وختی یادمه با من بوده. همیشه، هرجا که احساس کردم حالم خوبه، یه دفه میآد و منو میگیره با خودش میبره. میبره یه جای دور. این بار اولین باره که نتونست منو ببره با خودش. به خاطر تو.» آدم هرچند باورش برایش سخت بود، ولی دوست داشت باور کند. دوست داشت اینطوری که چیزش کنار او حالش خوب باشد. دوست داشت که توانسته باشد چیزش را از چنگ هالهی ابهام نجات دهد. در کل حس خوبی داشت. صدای سررفتن آب کتری را شنید ولی توجهی نکرد. برای اولین بار چیزش سر جاش بود. نمیخواست به خاطر یک چایی مسخره این حس خوب را از دست بدهد. پیش خودش گفت: «حالا میتونم با خیال راحت بنشینم و صبر پیش گیرم، دنبالهی کار خویش گیرم.» بالا رفتیم همین بود. پایین آمدیم همین هم نبود.
این داستان ادامه دارد...
توضیح: داستان آدم و چیزش، برمبنای یک داستان واقعی نوشته میشود که خود هنوز در حال رخ دادن است؛ بنابراین نمیتوان انتظار انتشار منظم آن را داشت. پساپس و پیشاپیش، بابت این بینظمی پوزش میخواهم. هرچند بعید میدانم که... هیچی...هیچی بعید نیست. همان پوزش.
۱۳۹۰ تیر ۴, شنبه
گاهی آدم 230
گاهی آدم میفهمد بیخیالی خیلی سخت است؛ سخت است که حتی خیالش را هم نداشته باشد؛ سخت است که بیخیالش باشد حتی.
۱۳۹۰ خرداد ۲۹, یکشنبه
گاهی آدم 229
گاهی آدم تکلیفش با هیچ میزانی از هیچ نوعی انرژی روشن نمیشود؛ یک سرازیری هم پیش نمیآید بلکه دوری بگیرد، شاید روشن شد؛ بدبختی کسی هم نیست هل بدهد. آدم میماند با تکلیف خاموشش وسط راه.
۱۳۹۰ خرداد ۲۸, شنبه
۱۳۹۰ خرداد ۲۵, چهارشنبه
گاهی آدم 227
گاهی آدم یک نگاهی به خودش میاندازد، خودش را ورانداز میکند، بالا، پایین، چپ، راست، جلو، پشت؛ هیچی.
۱۳۹۰ خرداد ۲۱, شنبه
داستان آدم و چیزش: شش
بله، آدم یک چیزیش نبود، گشت و پیدایش کرد، چیزش هی غیب میشد، گیرش انداخت، باهاش حرف زد، در خواب و بیداری دیدش، تا اینکه چیزش آمد پیشش و ظاهرا بنا داشت بماند. و حالا ادامهی داستان:
یکی بود، یکی نبود، زیر گنبذ کبود، آدم، خوشحال و متعجب از بودن چیزش، داشت باهاش راه میرفت؛ توی دلش البته شک داشت که این بار هم چیزش پیشش بماند، ولی باز دلش به همین خوش بود. وقتی داشت باهاش راه میرفت، هی برمیگشت و با لبخند چیزش را نگاه میکرد و باز نگاه به راه میانداخت. یک بار در حین یکی از نگاههای لبخندآمیزش، چیزش با لحنی متعجب و لبی خندان پرسید: «چیه؟ هی نیگا میکنی یه وخ در نرم؟» آدم هم با خنده گفت: «هه هه! نه! میخوام ببینم خواب و خیال نباشه یه وختی. البته خب بعله، شوما نشون دادی که هر لحظه ممکنه غیب بشی. نگران اونم هستم راستش.» چیزش گفت: «نگران نباش.» آدم هم گفت: «باشه.» و به رفتن ادامه دادند. بیشتر که رفتند، آدم باز برگشت که چیزش را ببیند، یکهو دید چیزش را نمیبیند. به جای چیزش، هالهی غلیظی از ابهام دید. به قدری غلیظ بود که تویش معلوم نبود، اما آدم دقیقتر که نگاه کرد، توانست چیزش را درون هالهی ابهام ببیند. میدید که چیزش سعی دارد با ایما و اشاره حرفی بهش بزند، صدایش از آن تو خارج نمیشد. انگار که کمک میخواست. آدم توانست خونسردی خودش را حفظ کند و دنبال راه کمک باشد. هالهی ابهام را وارسی کرد و متوجه شد یک جاییش از بقیه جاهاش کمتر غلیظ است. با دست به آنجا اشاره کرد و از چیزش خواست دستش را به آن نقطه برساند. چیزش زود فهمید و همان کار را کرد و توانست بخشی از دستش را از هالهی ابهام خارج کند. آدم دست چیزش را گرفت و هالهی ابهام به سرعت ناپدید شد. چیزش سرفههای شدید پیاپی میکرد و روی پایش بند نبود، داشت میافتاد که آدم به سرعت گرفتش و نگهش داشت. چشمهای آدم از فرط درماندگی و تعجب به قاعدهی یک نعلبکی شده بود و فکرش به جایی قد نمیداد. فقط اینقدری به خودش مسلط بود که تصمیم گرفت خودش و چیزش را برگرداند خانه تا حال جفتشان جا بیاید. در تمام این مدت، چیزش فقط سرفه میکرد و نفس نفس میزد. آدم بغض کرده بود. هیچی نمیفهمید. همانطور با چیزش کشان کشان میرفت و پیش خودش فکر میکرد: «آخه من تا کی باید بنشینم و صبر پیش گیرم، دنبالهی کار خویش گیرم؟» بالا رفتیم از آسمان،با یاد آن دُردی کشان، پایین آمدیم از آسمان، با کمک همان عزیزان.
این داستان ادامه دارد...
یکی بود، یکی نبود، زیر گنبذ کبود، آدم، خوشحال و متعجب از بودن چیزش، داشت باهاش راه میرفت؛ توی دلش البته شک داشت که این بار هم چیزش پیشش بماند، ولی باز دلش به همین خوش بود. وقتی داشت باهاش راه میرفت، هی برمیگشت و با لبخند چیزش را نگاه میکرد و باز نگاه به راه میانداخت. یک بار در حین یکی از نگاههای لبخندآمیزش، چیزش با لحنی متعجب و لبی خندان پرسید: «چیه؟ هی نیگا میکنی یه وخ در نرم؟» آدم هم با خنده گفت: «هه هه! نه! میخوام ببینم خواب و خیال نباشه یه وختی. البته خب بعله، شوما نشون دادی که هر لحظه ممکنه غیب بشی. نگران اونم هستم راستش.» چیزش گفت: «نگران نباش.» آدم هم گفت: «باشه.» و به رفتن ادامه دادند. بیشتر که رفتند، آدم باز برگشت که چیزش را ببیند، یکهو دید چیزش را نمیبیند. به جای چیزش، هالهی غلیظی از ابهام دید. به قدری غلیظ بود که تویش معلوم نبود، اما آدم دقیقتر که نگاه کرد، توانست چیزش را درون هالهی ابهام ببیند. میدید که چیزش سعی دارد با ایما و اشاره حرفی بهش بزند، صدایش از آن تو خارج نمیشد. انگار که کمک میخواست. آدم توانست خونسردی خودش را حفظ کند و دنبال راه کمک باشد. هالهی ابهام را وارسی کرد و متوجه شد یک جاییش از بقیه جاهاش کمتر غلیظ است. با دست به آنجا اشاره کرد و از چیزش خواست دستش را به آن نقطه برساند. چیزش زود فهمید و همان کار را کرد و توانست بخشی از دستش را از هالهی ابهام خارج کند. آدم دست چیزش را گرفت و هالهی ابهام به سرعت ناپدید شد. چیزش سرفههای شدید پیاپی میکرد و روی پایش بند نبود، داشت میافتاد که آدم به سرعت گرفتش و نگهش داشت. چشمهای آدم از فرط درماندگی و تعجب به قاعدهی یک نعلبکی شده بود و فکرش به جایی قد نمیداد. فقط اینقدری به خودش مسلط بود که تصمیم گرفت خودش و چیزش را برگرداند خانه تا حال جفتشان جا بیاید. در تمام این مدت، چیزش فقط سرفه میکرد و نفس نفس میزد. آدم بغض کرده بود. هیچی نمیفهمید. همانطور با چیزش کشان کشان میرفت و پیش خودش فکر میکرد: «آخه من تا کی باید بنشینم و صبر پیش گیرم، دنبالهی کار خویش گیرم؟» بالا رفتیم از آسمان،با یاد آن دُردی کشان، پایین آمدیم از آسمان، با کمک همان عزیزان.
این داستان ادامه دارد...
۱۳۹۰ خرداد ۱۵, یکشنبه
۱۳۹۰ خرداد ۱۴, شنبه
۱۳۹۰ خرداد ۱۰, سهشنبه
۱۳۹۰ خرداد ۸, یکشنبه
۱۳۹۰ خرداد ۷, شنبه
داستان آدم و چیزش: پنج
بله، آدم یک چیزیش نبود و گشت و پیدایش کرد و چیزش هی غیب میشد و یک بار چیزش را گیر انداخت و باهاش حرف زد و یک بار هم چیزش درحالتی بین خواب و بیداری آمد سراغش و آدم را زا به راه کرد و باز غیب شد. و حالا ادامهی داستان:
یکی بود، یکی نبود، زیر گنبذ کبود، آدم بیخوابی بهش عارض شده بود و نمیفهمید آنچه دیده راست بوده یا دروغ. هی راه میرفت و مشت یک دستش را به کف آن یکی دستش میکوبید و حیران سر میگرداند و در و دیوار را نگاه میکرد و تند تند پلک میزد و نچ نچ میکرد. در این اثنا آفتاب عالمتاب هم بالا آمده بود و همه جا را روشن کرده بود. آدم گرسنه بود. رفت سروقت یخچال که چیزی برای خوردن دست و پا کند. در یخچال را باز کرد و ناگهان وحشت زده لرزید و عقب پرید. چیزش نشسته بود توی یخچال و لبخند قشنگی بر لب داشت. آدم فکر کرد خیالاتی شده. در یخچال را محکم بست و دوباره باز کرد. درست فکر کرده بود. چیزش دیگر آنجا نبود. زیر لب دو سه تا فحش با مقصد نامعلوم داد و دو تا تخم مرغ برداشت تا نیمرو درست کند. رفت از توی کابینت روغن را بردارد که باز ناگهان وحشت زده لرزید و فریاد کشید و عقب پرید. چیزش با همان لبخند قشنگش نشسته بود توی کابینت؛ چارزانو. آدم این در را هم بست و باز کرد و باز اثری از چیزش نبود. آدم خیلی ترسیده بود. چیزی که دیده بود خیلی واقعی بود. تصمیم گرفت قید نیمرو را بزند و برود بیرون یک چیزی بخورد. برگشت که برود بیرون از آشپزخانه که دید چیزش نشسته روی سنگ اوپن و پاهایش را آویزان کرده و تکان تکان میدهد. تخم مرغها را آرام گذاشت روی میز و به چیزش گفت: «هدفت از این کارا چیه؟» چیزش با لبخند قشنگش گفت: «هیچی بابا. خواستم یه کم شوخی کنم بات دور هم بخندیم.» آدم از جواب چیزش کمی ناراحت شد، ولی به روی خودش نیاورد. گفت: «بیا بریم بیرون دور هم یه چی بخوریم، یه کم معاشرت کنیم.» با لبخندی که سعی داشت قشنگ باشد گفت. چیزش پرید پایین و گفت: «بریم.» آدم رفت که لباسهایش را عوض کند. در کمد لباسهایش را که باز کرد، دوباره چیزش آنجا بود. این بار آدم نترسید و همراه با چیزش خندید. خندهای به نشانهی اینکه: «!Good One» و لباسهایش را عوض کرد و رفت که با چیزش برود بیرون. در را که میبست، زیر لب زمزمه کرد: «خدا خودش به خیر کنه. انگار که حالا حالاها باید بنشینم و صبر پیش گیرم، دنبالهی کار خویش گیرم.» بالا رفتیم پاورچین، با یک چایی دارچین، پایین اومدیم پاورچین، بی هیچ چایی دارچین.
این داستان ادامه دارد...
۱۳۹۰ خرداد ۱, یکشنبه
گاهی آدم 221
گاهی آدم اصلاً چشمش را میبندد تا ثابت کند حتی با چشم بسته هم میتوان «دید»؛*
* چشمان من بسته است
هرچه میبینم،
از چشم تو میبینم.
* چشمان من بسته است
هرچه میبینم،
از چشم تو میبینم.
بخش اول: آ؛ بخش دوم: دَم.
خودم را میبخشم
بخش میکنم
پخش میکنم
... بفرمایید. سرد میشوم
از چشم میافتم توی دهن
خلاصه تعارف نکنید
خودم را بخشیدم.
بخش میکنم
پخش میکنم
... بفرمایید. سرد میشوم
از چشم میافتم توی دهن
خلاصه تعارف نکنید
خودم را بخشیدم.
۱۳۹۰ اردیبهشت ۳۱, شنبه
گاهی آدم 220
گاهی آدم بهترین کاری که میتواند [و مهمترین کاری که باید] بکند این است که جلوی آب خوردن بیش از حد چشمش را بگیرد. خودش خیلی است؛
۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۸, چهارشنبه
داستان آدم و چیزش: چهار
بله، آدم یک چیزیش نبود، گشت و پیدایش کرد ولی چیزش هی غیب میشد. یک بار چیزش را گیر انداخت و گفت و گوی عجیب و سنگینی با او داشت، که باز چیزش غیب شد. حالا ادامهی داستان:
یکی بود، یکی نبود، زیر گنبذ کبود، آدم خسته از گشتن و فکر کردن، رفت که بخوابد. زود خوابش برد. وسطای خوابش بود که احساس کرد یکی دارد تکانش میدهد. این پهلو به آن پهلو شد، تکان با صدای آرامی همراه شد: «آدم! آدم!» آدم چشمش را به سختی باز کرد و توانست در تاریکی چیزش را بشناسد. خواب هنوز از سرش نپریده بود. با چشمان نیمه باز چیزش را نگاه کرد و با لحنی خواب آلود و خمیازهای گفت: «ها؟ تو؟ تو اینجا چکار میکنی؟ از کجا اومدی؟ پاشو اون چراغو روشن کن.» چیزش لبخند عجیبی بر لب داشت. و مهر غریبی در چهرهاش موج میزد. رفت چراغ را روشن کرد و آمد باز همان جا نشست و گفت: «تو یه چیزیت نیست. درسته؟» آدم خمیازه کشان با حرکت سر تأیید کرد. چیزش گفت: «و فکر میکنی اون چیز منم؟ ها؟» آدم گفت: «آره. خب؟» چیزش با خنده گفت: «خب نداره. حالا فک کن من چیزتم. میخوای باهام چیکار کنی؟» آدم پاک گیج شده بود. چشمانش را بست و محکم به هم فشار داد و سرش را تکان داد تا هشیارتر شود. با چشمانی گشاد چیزش را نگاه کرد و گفت: «میخوام باهات چیکار کنم؟ میخوام بیای سر جات. چیزم باشی. کنارم باشی، باهام باشی.» چیزش گفت: «همین؟ پس من چی؟» آدم گفت: «اگه تو چیز من باشی، خب پس جای تو همین جاست. پیش من.» چیزش گفت: «بذا یه رازی رو بهت بگم. من فقط چیز نیستم. تو هم فقط آدم نیستی. هر چیزی واسه خودش آدمه. هر آدمی هم واسه خودش چیزه.» آدم گفت: «لامصب! نصف شبی اومدی ما رو زا به را کردی که اینا رو بگی؟ به نظرت من در شرایطیام که این حرفا رو بفهمم الآن؟» چیزش گفت: «یعنی الآن ناراحتی که پیشتم؟ خودت خواستی که بیام. منم اومدم. اومدم چیزت باشم. ولی به یه شرط.» آدم یکهو نفهمید چی شد که از کوره در رفت و داد زد: «آخه ینی چی؟ الآن آخه؟ خب میذاشتی صب میاومدی. بابا من خستهام. نشنیدی جواد یساری چی میگه؟ میگه: لب تشنه آب میخواد، چشم خسته خواب میخواد، چشم منم خستهست.» و بعد بغض بر کلامش حاکم شد: «آخه مگه آزار داری؟ بابا من خستهم. اذیتم نکن. نوش نمیدی نیش نزن. مگه من مسخرهتم؟» چیزش خندهی بلندی سر داد و از جا بلند شد: «هوهوهوها...» ... آدم وحشتزده از خواب پرید. گیج به دور و بر نگاه کرد. چراغ روشن بود و هیچ اثری از چیزش نبود. آدم بهت مجسم شده بود. رفت یک لیوان آب بخورد. همهش به چیزی که دیده بود فکر میکرد و مدام از خودش میپرسید: «خدایا! چی بود این؟ راست بود؟ خواب بود؟ خیال بود؟» و بعد به خودش گفت: «عجب گیری افتادیم آآ. حتی نمیذارن بنشینیم و صبر پیش گیریم، دنبالهی کار خویش گیریم.» رفتیم بالا از پلهها، دستمونم به نردهها. اومدیم پایین از پلهها، دستمونم به اونجاها.
این داستان ادامه دارد...
۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۷, سهشنبه
۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۴, شنبه
گاهی آدم 218
گاهی آدم نمیداند؛ نمیفهمد؛ گاهی البته نمیخواهد بداند و بفهمد، امّا گاهی واقعاً نمیداند، نمیفهمد. به خدا نمیداند. به قرآن نمیفهمد. اعصاب هم ندارد.
اشتراک در:
پستها (Atom)