۱۳۹۰ فروردین ۱۷, چهارشنبه

۱۳۹۰ فروردین ۱۵, دوشنبه

گاهی آدم 197

گاهی آدم احساس می‌کند دارد خودش را مسخره می‌کند، مضحکه می‌کند.  والّا به خدا. چیه این؟


توضیح:‌ احساس این پست هیچ ربطی به گاهی آدم 194 ندارد.

گاهی آدم 196

گاهی آدم می‌فهمد که به هیچ قیمتی نباید آبش را با بعضی‌ها هم‌جو[ب] کند.

۱۳۹۰ فروردین ۱۳, شنبه

آدم همیشه 1

آدم همیشه به خودش می‌گوید این عید اگر هیچ‌چیزش درست و درمان و از روی حساب و کتاب و به نفع نباشد (که همه‌اش هست اتفاقاً)، مولای درز این سیزده به درش نمی‌رود. یعنی کل تعطیلی یک طرف، این سیزده به در یک طرف. نه خیال کنی حالا یک روز رفتیم سیزده‌مان را به در کردیم و خیلی خوش گذشته باشد این را بگویم ها! نه. از وقتی یادم می‌آید این سیزده به در همیشه یک چیزی داشته. همیشه برجسته بوده. و حتی به جرأت (هرچند نه با دقت زمانی) می‌توانم بگویم بیش از نصف سیزده به درهای عمرم خوب تو ذهنم هست؛ چون همیشه یک فرقی با دفعه قبل دارد. اما مثلاً لحظه‌ی تحویل سال، هرچند مهم‌تر است، ولی به جز چند مورد معدود، نمی‌توانم بگویم سال تحویل خاصی در نظرم هست.
آن موقعی که مدرسه می‌رفتیم، مثل آدم نبودیم که! انگار این پیک شادی را داده‌اند برای روز آخر. حالا بالای هر صفحه‌ای خودشان برایمان مثلاً زمانبندی کرده‌ بودند ها، ولی باز می‌رفت برای روز آخر. روز آخر کی بود؟ سیزده به در! سیزده به در را که نمی‌شود نرفت (یا نکرد)؛ این بود که این سیزده به در جدای از شیرینی ذاتی‌اش، و علاوه بر تلخی روز آخر تعطیلات بودنش، با یک استرس خاصی شروع می‌شد. پس پیک شادی چی؟ کی انجامش بدهم؟ با خودم می‌برم صحرا، کمِ کم نصفش را می‌نویسم، ...چه جای باصفایی، چه آبی، چه سبزه‌ای، چه درختی، به به! ...پاس بده! گل! هه! باز ما بردیم، همیشه ما می‌بریم، ...پارسال یادتان رفته؟ ...من کباب ندارم! ...دستشویی کجا بود حالا؟ پشت تپه! ...بابا نه! بازی ما هنوز تمام نشده که؛... و با یک آرامش خاصی تمام می‌شد تا می‌رسیدیم خانه و استرس پیک شادی که کل روز گوشه‌ی کیف مامان مانده بود، اسیرمان می‌کرد. این‌ها بود که سیزده به در را ماندنی می‌کرد. از آنجایی هم که نمی‌رسیدیم یک‌شبه پیک شادی را حل کنیم و وسطش خوابمان می‌برد، فرداش از ترس معلم، اصلاً پیک شادی را مدرسه نمی‌بردیم تا بگوییم یادمان رفته و... و دم معلم‌ها هم گرم. همیشه یک فردا پس‌فردایی می‌کردند. خودشان هم بچه داشتند و می‌دانستند چه خبر است.
حالا این قضیه‌ی پیک شادی یکی از جنبه‌های سیزده به در است که امروز یادش افتادم  و به خیالم نامردی آمد تکرارش نکنم لااقل برای خودم و خیال خودم آن روزها را.
القصه اینکه خوب است آدم همیشه سیزده‌اش را به در کند تا گربه شاخش نزند و شاپره نیشش نزند و سواری خر مراد از دماغ فیل نیندازدش و کبکش خروس بخواند إن شاء الله.

سالی که نکوست...

سالی که می‌آید، سالی که می‌رود، بی‌توقف، بی‌درنگ کوتاهی حتی و ظاهراً بی‌خستگی؛ می‌رود و می‌آید و می‌آید و می‌رود و معلوم نیست می‌آید یا می‌رود. کسی به گرد پایش نمی‌رسد آنقدر تند که می‌آید و می‌رود و آنقدر همیشگی که می‌آید و می‌رود. دیدارش و وصالش هوسی است و همه‌گیر و طرفه آنکه همه متمتع‌اند از این هوس و هیچ‌کس را از آن خبر نیست. هست و نیست و نیست و هست. آرام است و خاموش و بی‌صدا و بهنگام هنگامه‌ای است خودش تنها که انگشت می‌گزاند و برباد می‌دهد.
بر روح و جسم می‌خزد چونان ماری که گویی از نوزادی خانه در چهره‌ی آدمیان دارد و چون پیر می‌شود و بالغ، نمایان می‌شود جاجای پوست‌اندازی‌هایش و خود هیچ پیدا نیست که کجاست. نیش می‌زند و گزنده می‌خزد از لا به لای نام‌هایش چه ثانیه و دقیقه و روز و ماه و سال و قرن و دیگر از این دست و گمانم در حین که می‌رود و می‌آید، لبخند بر گوشه‌ی لب دارد که: هه! منم. باز منم باز و باز و باز. ببندیتم اگر توان هستتان و اگر نیست، ببوسیت دستی که از قطعش عاجزیت.
بودش بود است و نبودش هم بود است و خود، او بود است. بود اوست که بود ما هست که اگر نبود، نبود این همه که هست. ابتدایش ناپیدا و انتها هم که هیچ.
حالا اینطور از من قبول کنید که خواسته باشم با این وصف از روانی زمان، آغاز سال نو را، هرچند با تأخیر، به آن‌ها که می‌خوانندم تبریک بگویم؛ به شما. که گفتم.

۱۳۸۹ اسفند ۲۴, سه‌شنبه

گاهی آدم 194

گاهی آدم از خودش می‌پرسد: «نه! خودمانیم، من دارم کی را مسخره می‌کنم؟» خودش ابروهایش را در هم می‌برد، لب‌هایش را به هم فشار می‌دهد و سریع سر می‌جنباند که یعنی: «منظورت چیست؟» آدم با لبخند معناداری می‌گوید: «هیچی، جوابم را گرفتم.»

۱۳۸۹ اسفند ۲۳, دوشنبه

گاهی آدم 193

گاهی آدم در[ب] دلش را می‌بندد و کلیدش را گم و گور می‌کند، آنهم در حالی که یکی آن تو جا خوش کرده؛ فکر هم می‌کند زرنگ است دیوانه.

۱۳۸۹ اسفند ۲۲, یکشنبه

گاهی آدم 192

گاهی آدم جداً کار دلش است، گناه خودش نیست؛ تقصیر دلش است، دست خودش نیست.


پانویس: این یادداشت کلاً برگرفته از یکی از آهنگ‌های مرحوم «سوسن» است. یادش گرامی و راهش پررهرو باد.

۱۳۸۹ اسفند ۱۹, پنجشنبه

گاهی آدم 191

گاهی آدم می‌خواهد سر یک چیزهایی را ببندد، زورش نمی‌رسد؛ برای خودش هم سؤال است که اصلاً از روز اول کی و کِی و چطور سر این چیزها را باز کرده.

۱۳۸۹ اسفند ۱۷, سه‌شنبه

چه خوب!

- چه خوب! پس گفتی کی می‌آیی؟
+ ...
ـ وقت رستن چمن، زیر پای من. چه خوب!
+ ...
- کجا؟ پای حرف تو؟ چه خوب!
+ ...
- چه خوب!
+ ...
.
.
.

۱۳۸۹ اسفند ۱۶, دوشنبه

۱۳۸۹ اسفند ۱۵, یکشنبه

گاهی آدم 189

گاهی آدم می‌فهمد از آن‌هایی که تحمّل باخت را ندارند بَدتر، این‌هایی هستند که تحمّل برد را ندارند.

پی‌نوشت:‌ این پست دویستم این وبلاگ است و در اصل قرار بود چیز دیگر و مفصّل‌تری باشد، که متأثر از فضای به وجود آمده پس از باخت خانگی یوونتوس برابر میلان، به چیزی که می‌بینید تغییر کرد.

۱۳۸۹ اسفند ۱۱, چهارشنبه

گاهی آدم 188

گاهی آدم از خودش می‌پرسد: «حالا من با این همه حواسی که تا حالا جمع کرده‌ام قرار است چه گلی به سر کی بزنم؟» خودش می‌گوید: «چقدر شده مگر؟» آدم می‌گوید: «خیلی!» خودش می‌گوید: «پرت کن به آسمان، عین برف شادی بریزد روی سرمان بخندیم حال کنیم.»
آدم در ظاهر به خودش می‌خندد، اما حتی خودش هم می‌داند که حواس که پرت باشد، خنده‌ای هم اگر باشد، «خنده» نیست.

۱۳۸۹ اسفند ۹, دوشنبه

۱۳۸۹ اسفند ۶, جمعه

گاهی آدم 186

گاهی آدم از خودش می‌پرسد :«چرا باید [مثلاً] فلان کار را بکنم؟» خودش هزار و یک دلیل می‌آورد که مو لای درز هیچکدامشان نمی‌رود؛ بعد که آدم آن کار را کرد و نتایج کار نمایان شد، از خودش می‌پرسد:‌ «نه، جداً! من چرا آن کار را کردم؟» خودش خودش را می‌زند به آن راه و می‌رود.

۱۳۸۹ اسفند ۵, پنجشنبه

۱۳۸۹ اسفند ۳, سه‌شنبه

گاهی آدم 184

گاهی آدم برای خودش تله می‌گذارد، بعد خودش می‌افتد توی تله‌ی خودش، بعد که می‌فهمد افتاده توی تله‌ی خودش، از خودش تقاضای کمک می‌کند، ولی خودش بیرون تله ایستاده و دارد به آدم می‌خندد.

۱۳۸۹ بهمن ۲۹, جمعه

گاهی آدم 183

گاهی آدم حقیقتاً نمی داند برای یک شکستن ساده، دل چند نفر را باید به دست آورد؛ اینجا بشکند این گله دارد، آنجا بشکند آن گله دارد، خلاصه هرجا بخواهد بشکند، بالاخره یکی پیدا می‌شود که گله داشته باشد.

۱۳۸۹ بهمن ۲۶, سه‌شنبه

گاهی آدم 182

گاهی آدم می‌ماند که چطور بعضی‌ها با وجودی که دم خروس تا دسته در چشمشان فرو رفته، کماکان به خوردن و خریدن قسم حضرت عباس ادامه می‌دهند؛ یعنی آدم می‌ماند با چه رویی؟ با چه هدفی؟ با چه انگیزه‌ای؟ که چی مثلاً؟ کی قرار است گول بخورد؟ کی دارد گول می‌خورد؟ آدم می‌ماند چی بگوید.

۱۳۸۹ بهمن ۲۴, یکشنبه

گاهی آدم 181

گاهی آدم می‌فهمد «سکوت» هرچند آسان‌ترین زبان است برای حرف زدن، ولی برای شنیدن و از آن مهم‌تر فهمیدن، سخت‌ترین زبان است.

۱۳۸۹ بهمن ۲۳, شنبه

۱۳۸۹ بهمن ۲۱, پنجشنبه

۱۳۸۹ بهمن ۲۰, چهارشنبه

۱۳۸۹ بهمن ۱۶, شنبه

گاهی آدم 176

گاهی آدم دلش را آنقدر صاف می‌کند که تمام عطر و رنگ و مزه‌اش را از دست می‌دهد.

۱۳۸۹ بهمن ۱۲, سه‌شنبه

گاهی آدم 174

گاهی آدم می‌فهمد یکی از خطرناک‌ترین جاها برای ایستادن، روی «حرف» است؛ باد هوا که هست و ناپایدار، مال هرکس (حتی خود آدم [به خودش]) هم که باشد احتمال اینکه زیرش بخورد هست؛ پافشاری هم که زیاد بکند احتمال شکستنش و افتادن آدم بالا می‌رود؛